De fascinerende geschiedenis van de dB gaat terug tot het begin van de 20e eeuw. De wereld had behoefte aan een standaardeenheid om de verschillende geluidssterktes te meten. Naarmate de industrie groeide en de technologie zich ontwikkelde, ontstond er een dringende behoefte om geluid consistent en zinvol te meten.
In 1924 was de weg vrijgemaakt voor een groot Amerikaans elektrotechnisch ingenieur, A.H. Taylor. Hij was degene die het idee van decibels bedacht. Taylor was als een meestermagiër. Hij liet zich inspireren door de logaritmische schaal, een belangrijk hulpmiddel in de wiskunde en natuurkunde. Hij paste deze op ingenieuze wijze aan voor het meten van geluid. Dit nieuwe logaritmische systeem legde de details van geluid vast. Het maakt een nauwkeurigere en beter beheersbare weergave van het enorme bereik mogelijk.
Taylors dB-schaal was als een grote illusie. Het veranderde de audiotechniek. Het bood een nieuwe manier om de intensiteit van geluid uit te drukken. En dat deed het beknopt en betekenisvol. Het opende nieuwe mogelijkheden voor muzikanten, geluidstechnici en wetenschappers. Ze konden nu geluidsniveaus op verschillende plaatsen instellen, en dat gemakkelijker en nauwkeuriger.
In de loop der jaren is de dB-schaal de gangbare meetmethode voor geluid geworden. Het oversteeg grenzen en verenigde een wereldwijde gemeenschap van audiofielen en professionals. De dB-schaal maakt het mogelijk om een breed scala aan geluidsvolumes samen te vatten in een korte, logaritmische vorm. Het maakte universele communicatie en samenwerking mogelijk. Het was als een gemeenschappelijke taal die mensen uit alle lagen van de bevolking verbond.