W ostatnich latach neurobiolodzy zaczęli badać coś, co wykracza poza samo słuchanie: jak mózg adaptuje się z czasem do różnych diet akustycznych. Tak jak odżywianie kształtuje ciało, tak ekspozycja na określone rodzaje dźwięków wydaje się kształtować sprawność neuronów, wrażliwość, a nawet tolerancję na złożoność.

Rozważmy kontrast. Z jednej strony, mocno skompresowany, uproszczony dźwięk zaprojektowany z myślą o szybkości i wygodzie. Z drugiej, wielowarstwowe kompozycje napisane z myślą o przestrzeniach fizycznych, o rezonansie, o instrumentach oddziałujących w powietrzu, a nie za pomocą algorytmów. Te dwa światy dostarczają do mózgu zasadniczo różne sygnały.

Który z nich uczy uwagę rozciągania, a nie kurczenia? Który zachęca mózg do przewidywania, czekania i rozładowywania napięcia z czasem?

Zaczyna się również pojawiać wymiar kulturowy. Sale koncertowe były historycznie projektowane z określonym czasem pogłosu, często pomiędzy 1,8 i 2,2 sekundy, Właśnie dlatego, że ten zakres oferuje bogactwo brzmienia bez utraty klarowności. Obecnie większość odsłuchów odbywa się przez słuchawki w akustycznie niekontrolowanych środowiskach, gdzie przestrzeń jest symulowana, a nie doświadczana.

Więc pytanie znów się zmienia.

Jeśli muzyka klasyczna została skomponowana z myślą o powietrzu, o dystansie, o rezonansie fizycznym, co się dzieje, gdy powraca do środowisk, które pozwalają jej zachowywać się zgodnie z przeznaczeniem? I co ważniejsze, jak inaczej może zareagować mózg, gdy dźwięk nie jest już zredukowany, spłaszczony ani ograniczony, lecz pozwala mu rozwinąć się w pełnym detalu?

Na to pytanie nie ma jeszcze wyczerpującej odpowiedzi.